လူငယ္ႏွင့္ အနာဂတ္

Posted on November 8, 2009 by ၀င္းေဇာ္ႏိုင္

မေန႔ညက သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ဖုန္းဆက္တယ္။ သူကႏိုင္ငံျခားမွာ ေက်ာင္းတက္ေနပါတယ္။ မၾကာခင္ေက်ာင္းပီးေတာ့မွာ ဘာဆက္လုပ္ရင္ ေကာင္းမလဲဆိုပီးတိုင္ပင္တာပါ။ သူနဲ႔ ဖုန္းေျပာပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္တို႔ လူငယ္ေတြ အနာဂတ္အတြက္ လုပ္သင့္သလဲ။ ကိုယ့္အတြက္၊ ကိုယ္မိသားစု၊ ကိုယ့္လူမ်ိဳး၊ ကိုယ့္ဘာသာ ကိုယ့္ႏိုင္ငံ အတြက္ေပါ့။ ပထမဆံုး အနီးဆံုးျဖစ္တဲ့ ကိုယ့္ အတြက္ ကိုအရင္ စဥ္းစားၾကည့္ရေအာင္…

ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ ေက်ာင္းပီးလို႔ ဘြဲ႔တခုခုရရင္ အလုပ္၀င္လုပ္မယ္။ ေက်ာင္းမပီးခင္ ရရာအလုပ္တခုမွာ ခဏေလးေမွးလုပ္မယ္။ ဒီလိုနဲ႔ အလုပ္ကိုအေၾကာင္းျပဳပီ ေက်ာင္းမတက္ျဖစ္တာေတြ၊ အလုပ္က ခြင့္မျပဳလို႔ စာေမးပြဲမေျဖရတာေတြ စတဲ့ ေနာက္ဆက္တြဲေတြေပၚလာျပန္ေရာ။ ဒါနဲ႔ အခ်ိန္ေတြကုန္၊ ေနာက္ဆံုး အိမ္ေထာင္က်၊ အဆင္ေျပရာမွာ၀င္လုပ္ရင္းနဲ႔ ဘ၀ ကုန္ဆံုးသြားသူေတြရွိပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အားလံုးကို ေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ လက္ေတြ႔ဘ၀ မွာ ျဖစ္ပ်က္ေနတာကိုျမင္ေနရလို႔ပါ။ ေက်ာင္းပီး ဘြဲ႔ရေတာ့ ဘာသြားလုပ္စားမလဲ လို႔ ျပန္ေမးသူေတြ လဲရွိပါတယ္။ ဒါဆိုဘြဲ႔မရပဲ ခ်မ္းသာေနသူေတြလဲ ရွိတာပဲ။ ဘာေၾကာင့္လဲတဲ့။ ကိုယ္ကိုတိုင္က အဆိုးဘက္ကို ေတြးေနရင္ ေဘးကလူေတြအေနနဲ႔ ၀င္ေျပာလဲမထူးပါဘူး။ ဒါဆို သူတို႔ရည္ရြယ္ခ်က္ေတြက ဘာလဲ။ ၾကံဳရာမွာ ျဖစ္သလို႔ နဲ႔ ေနထိုင္သြားေတာ့မွာလား။ သူတို႔ေတြမွာ အနာဂတ္ရည္းမွန္းခ်က္မရွိေတာ့ဘူးလား။ ယခုလိုတိုးတက္ေနတဲ့ ေခတ္ၾကီးမွာ ေနာက္က်န္ေနခဲ့မယ္ဆိုရင္…. ကိုယ့္အနာဂတ္… ကိုယ္ရင္ေသြး ေတြ အလွည့္ က်ရင္ မိဘတစ္ေယာက္အေနနဲ႔ သူတို႔ေလးေတြကို ေကာင္းေကာင္းမြန္မြန္ လမ္းညြန္ျပႏိုင္ပါ့မလား။

ေနာက္တခု က ဘြဲ႔ေတာ့ရပါပီ။ အလုပ္တခုမွာလဲ လုပ္ေနပါပီတဲ့။ တသက္လံုး ဒီအလုပ္က ကိုယ့္ကို ေကၽြးသြားမွာလား။ ဒီထက္ သာတဲ့အလုပ္၊ ေကာင္းတဲ့အလုပ္ ကိုမစဥ္းစားေတာ့ဘူးလား။ ဒီမွာ အဆင္ေျပေနတာပဲ၊ ဘာမွပူစရာမရွိဘူးလို႔ ေျပာတဲ့သူေတြလဲ မရွားပါဘူး။

အခုေခတ္လူငယ္ေတြ ၾကိဳးစားၾကပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္အသိစိတ္နဲ႔ ၾကိဳးစားတဲ့သူေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ေနာက္ကေနလဲ ေထာက္ပံ့ႏိုင္တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းရွိၾကတယ္။ မေထာက္ပံ့ႏိုင္တဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းလဲရွိပါတယ္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ၾကိဳးစားတဲ့ အတြက္ ေအာင္ျမင္မႈ႕ဆိုတာ မေ၀းပါဘူး။

မိဘ ေတြအေနနဲ႔လဲ ကိုယ့္ သားသမီးေတြ ဘာျဖစ္ေစခ်င္တာထက္ ဘာလုပ္ခ်င္လဲ ဆိုတာကို အရင္ေလ့လာသင့္ပါတယ္။ ဆယ္တန္းကို အမွတ္ေကာင္းေကာင္းဂုဏ္ထူးမ်ားမ်ားနဲ႔ ေအာင္ရင္ ဆရာ၀န္ျဖစ္ရမယ္ ဆိုတဲ့ စိတ္ၾကီးက ယခုေခတ္ထိ မိဘေတြစိတ္ထဲ မွာ စြဲေနတုန္းပါ။ ကိုယ့္သားသမီးက အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္တယ္။ မရဘူး ေဆးေက်ာင္းတက္ရမယ္ဆိုရင္ ေပ်ာ္ရႊင္ႏိုင္ပါ့မလာ။ မလြန္ဆန္ ႏိုင္လို႔သာ တက္ရတယ္။ ၀ါသနာမပါ၊ စိတ္မ၀င္စားတဲ့ အေၾကာင္းအရာကို ေလ့လာရမယ္ဆိုရင္ ထူးခၽြန္ထက္ျမတ္လာႏိုင္ပါမလား။ စိတ္မ၀င္စားေတာ့ မေလ့လာ၊ မေလ့လာေတာ့ စာေမးပြဲမွာ ဒုကၡေရာက္၊ စာေမးပြဲက်၊ စိတ္ညစ္၊ မလုပ္သင့္တာေတြလုပ္၊…. အဲဒီမွာ ဆယ္တန္းမွာ ရခဲ့တဲ့ အမွတ္ေတြ၊ ဂုဏ္ထူးေတြ အလကားေရစုန္ေျမာကုန္ေရာ…

မိဘေတြအေနနဲ႔လဲ ကိုယ္ျဖစ္ခ်င္တာမျဖစ္ခဲ့ရလို႔ သားသမီးကုိျဖစ္ေစခ်င္တာလဲ သူတို႔ေစတနာပါ။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္သားသမီးဘာျဖစ္ခ်င္တာလဲ ဆုိတာကိုေတာ့ အရင္ေလ့လာသင့္တယ္လို႔ထင္ပါတယ္။

အခုေခတ္လူငယ္ေတြမွာ အခြင့္အေရးေတြအမ်ားၾကီးပုိရွိလာပါတယ္။ တိုးတက္လာတဲ့ နည္းပညာေတြနဲ႔ အတူ ေဘးထြက္ဆိုးက်ိဳးေတြလဲ ပါလာပါတယ္။  ေလ၀င္တာလိုခ်င္လို႔ ျပတင္းတံခါးဖြင့္ထားရင္ ေလနဲ႔ အတူ ဖုန္၊သဲ အမိွဳက္ေတြ ၀င္လာသလိုမ်ိဳးပဲေပါ့။ အခ်ိန္ဆိုတာကုန္ျမန္ပါတယ္။ ကိုယ္မသိလိုက္တဲ့ ခဏအတြင္းမွာ အခြင့္အေရးေကာင္းေတြ လြတ္သြားတတ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြလည္း ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ အနာဂတ္ ကို ေသေသခ်ာခ်ာ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပီး ေသခ်ာဂရုစိုက္ ၾကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ မေ၀းေတာ့တဲ့ အနာဂတ္မွာ ေအာင္ျမင္မႈ႕ေတြ႔ မပ်က္မကြက္ ေစာင့္ၾကိဳေနမွာ အမွန္ပဲ။

ပတ္၀န္းက်င္က တြန္းအားထက္ ကိုယ္ကိုယ္တိုင္တြန္းတဲ့အားက ပိုအေရးၾကီးပါတယ္..

Filed under: ဘ၀လမ္းညႊန္, ေတြးမိေတြးရာ | Leave a Comment »

Gtalk မယ့္အစား Blog ပါလား . . .

Posted on November 6, 2009 by ၀င္းေဇာ္ႏိုင္

ေခါင္းစဥ္ကိုၾကည့္လိုက္ရင္ေတာ့ Gtalk မွာခ်က္တင္၀င္မယ့္အစား Blog ေရးပါလားလို႔ တြန္းအားေပးသလို႔ အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္ ေနပါလိမ္ယ္။ ဒီေခါင္းစဥ္နဲ႔ပို႔စ္ကို ေရးေပးဖို႔ မိုးထက္အိမ္က Tag ထားတာလြန္ခဲ့တဲ့ ၂ပတ္ေက်ာ္ေက်ာ္ ေလာက္ကေပါ့။ ေရးမယ္..ေရးမယ္ နဲ႔ စိတ္ကူးထားတာေတာ့ ၾကာပါၿပီ။ အခုမွပဲ ေရးျဖစ္ေတာ့တယ္။

လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္အနည္းငယ္ေလာက္ကေပါ့။ ၆ႏွစ္ေက်ာ္ေက်ာ္လို႔ေတာ့ထင္ပါတယ္။ ျမန္မာႏိုင္ငံမွာ Broadband အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္ စတင္အသံုးျပဳခဲ့ႏိုင္စဥ္တုန္းကေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္က Web Develovement ကုမၸဏီတခုမွာ Web Developer အေနနဲ႔ အလုပ္၀င္လုပ္ေနတာေပါ့။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ခ်က္တင္ဆိုတာေတြ အရမ္းေခတ္စားေနတဲ့ အခ်ိန္ေပါ့။ ေပၚခါစလဲျဖစ္ေတာ့ လူငယ္ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ခ်က္တင္၀င္ၾကတယ္။ အခုလို အင္တာနက္ဆိုင္ဆိုတာ လက္ခ်ိဳးေရတြက္လို႔ရတယ္။ အမ်ားစုက အင္တာနက္ကြန္နက္ရွင္နဲ႔ ဆက္သြယ္ထားတဲ့ လုပ္ငန္းေတြက ၀န္ထမ္းအမ်ားစုနဲ႔ ႏိုင္ငံရပ္ျခားေရာက္ေနတဲ့ သူေတြအသံုးျပဳၾကတာမ်ားပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လုပ္ေနတဲ့ ကုမၸဏီက ျပည္တြင္း Search Engine တခုကိုလုပ္ထားတယ္။ ျပည္တြင္းအင္တာနက္ေလာကမွာ နာမည္တခုရတဲ့အထိေအာင္ျမင္ခဲ့တယ္။ ေရႊနက္ ဆိုတဲ့ နာမည္နဲ႔ေပါ့။ ေနာက္ ေရႊနက္ခ်က္ရြန္းဆို ျပည္တြင္းျပည္ပ မွာ လူၾကိဳက္မ်ားခဲ့တဲ့ ခ်က္ရြန္းတခုေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္က ေရႊနက္ခ်က္ရြန္းရဲ႕ Admin ေပါ့ေနာ္။ တစ္ခါတေလ ခ်က္ရႊန္းထဲ မ၀င္ထားတာေတြ႔ရင္ ကၽြန္ေတာ္ကိုသူေဌးက ဆူတယ္။ ဘာလို႔ခ်က္တင္မ၀င္တာလဲတဲ့။ ခ်က္ခ်င္း၀င္တဲ့… သူေဌးဆုိေပမယ့္ ကၽြန္ေတာ့္ဆရာလို အစ္ကိုလိုပါပဲ။ အဲဒါနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ခ်က္တင္၀င္ရတာေပါ့။ ၀င္လာတဲ့ ခ်က္တာေတြကို ဧည့္ခံစကားေျပာ၊ သူတို႔လိုအပ္ခ်က္ေတြျဖည့္ေပးနဲ႔ တျခားအလုပ္ကိုမလုပ္ရဘူး။ အခုေျပာခဲ့တဲ့ ခ်က္ရြန္းက အမ်ားနဲ႔ေျပာတဲ့ခ်က္ရြန္းေပါ့။ တဦးခ်င္းစီ ေျပာႏိုင္တဲ့ အခုေခတ္ Gtalk, Yahoo Messenger နဲ႔ MSN တို႔လို႔မဟုတ္ေသးပါဘူး။ တစ္ဦးခ်င္ေျပာခ်င္ရင္ Private Message ေလာက္ပဲပို႔လို႔ရေသးတာ။ ကၽြန္ေတာ္က Admin ဆိုေတာ့ အေျပာကလည္းေကာင္း၊ (ရုပ္ကလည္းခန္႔ေခ်ာေလး… :P :P :P ) သူတို႔လိုအပ္တာေတြကိုတတ္ႏိုင္သေလာက္ျဖည့္ဆည္းေပးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ Nick Name က ျပည္တြင္းျပည္ပမွာ ေတာ္ေတာ္နာမည္ၾကီးခဲ့တာေပါ့။ အဲေလာက္ဆိုရင္ ကၽြန္ေတာ့္ ခ်က္တင္ အစြမ္းအစ ကိုသိေလာက္ၿပီေပါ့။ အခု အဲဒီ Nick Name ကိုကၽြန္ေတာ္မသံုးပဲထားခဲ့တာ အေတာ္ၾကာၿပီ။

ေနာက္ေတာ့ ျမန္မာႏိုင္ငံကို Yahoo Messenger ဆိုတာေရာက္လာေတာ့ သံုးၾကတာေပါ့။ အေပၚကေျပာတဲ့ ခ်က္ရြန္းနဲ႔ သံုးရတာအရမ္းကြာတာကိုး။ ဘယ္ေလာက္မ်ားသံုးခဲ့လဲဆိုရင္ ေဘးခ်င္းကပ္ထိုင္ေနရင္ အလုပ္အတူတူလုပ္ေနတဲ့ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ေတာင္ Yahoo Messenger နဲ႔ေျပာတာ။ ကြန္နက္ရွင္ကလည္း ျမန္တာကို… တယ္လီဖုန္းလိုင္းကို 142 နဲ႔ Dial up လုပ္တဲ့ကြန္နက္ရွင္ကေန Broad Band ကိုေျပာင္းသံုးေနခါစဆိုေတာ့ အၾကိဳက္ေတြ႔လို႔…..

သိပ္မၾကာဘူူး။ Gmail ဆိုတာေပၚလာတယ္။ Gtalk ေတာ့မေပၚေသးဘူး။  Gmail Account လိုခ်င္ရင္ ရွိၿပီးသား တစ္ေယာက္က Invite လုပ္မွ Account ဖြင့္လို႔ရတုန္းပဲရွိေသးတယ္။ အခုလိုခ်င္ အခုက္ခ်က္ခ်င္းေကာက္လုပ္လို႔မရေသးဘူး။ ေနာင္တခ်ိန္မွာ Gtalk ဆိုတာေ ပၚလာမယ္ဆိုတာ မသိေသးလို႔ Yahoo ေပၚမွာပဲ ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။

ေနာက္တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ အခ်ိန္ေတြၾကာလာတဲ့အမွ် နည္းပညာေတြတိုးတက္လာၿပီး ခ်က္တင္ဆိုတာ ေတြအမ်ားၾကီးေပၚတယ္။ လူငယ္ေတြလည္း အင္တာနက္ေရစီးေၾကာင္းမွာ ေမ်ာပါရင္ ခ်က္တင္ဆိုတာနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနၾကတယ္။ အခုေခတ္ဆိုရင္ လူငယ္တိုင္းလိုလိုေပါ့။ အင္တာနက္ဆိုင္ သြားၿပီဆိုတာနဲ႔ ခ်က္တင္၀င္ဖို႔က ၉၀%ေက်ာ္ေက်ာ္ေသခ်ာပါတယ္။

ခ်က္တင္နဲ႔ပတ္သက္လို႔ ေကာင္းတာေတြရွိသလို႔ မေကာင္းတာေတြလည္းရွိပါတယ္။ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ လူခ်င္းေတြ႔ဖို႔ခက္ခဲ့ ေနတဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ခ်က္တင္ဆိုတာ ေတာ္ေတာ္အသံုး၀င္တဲ့ အရာတခုေပါ့။ ႏိုင္ငံရပ္ျခားေရာက္ေနတဲ့ မိဘေဆြမ်ိဳးသားခ်င္း ေတြနဲ႔ အလြယ္တကူ ေျပာဆိုဆက္သြယ္ႏိုင္သလို႔ သတင္းအခ်က္အလက္ေတြကို အခ်ိန္နဲ႔တေျပးညီ သိႏိုင္တယ္။ ဒီထက္မက အသံုး၀င္တာေတြအမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ေကာင္းတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္နဲ႔ သံုးမယ္ဆိုရင္ေပါ့ေလ။

ကြန္ပ်ဴတာေမာ္နီတာ ေနာက္ကြယ္ကေန တစ္ဖက္နဲ႔ တဖက္ မသိဖူးမျမင္ဖူးပဲနဲ႔ ေျပာဆိုဆက္ဆံေနသူေတြလည္း မနည္းပါဘူး။ မေကာင္းမႈေတြလုပ္၊ အရည္မရ အဖတ္မရ စကားေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္တာလည္း ဒီခ်က္တင္ပါပဲ။ မေကာင္းတာေတြ တန္းစီၿပီးေျပာရရင္ ဆံုးမွာမဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္အရာမဆို တန္ေဆးလြန္ေဘး ဆိုတာမ်ိဳးပဲျဖစ္သင့္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္လည္း တခ်ိန္က ခ်က္တင္ကို အရူးအမူးျဖစ္ခဲ့သူတစ္ေယာက္ပါ။ ထမင္းစားလဲဒီစိတ္၊ အိပ္လဲဒီစိတ္ပဲ။ ေနာက္ေတာ့ တျဖည္းျဖည္း နားလည္သေဘာေပါက္လာၿပီး ဆင္ျခင္လာခဲ့တာ အခုဆိုခ်က္တင္မ၀င္တာအေတာ္ၾကာေပါ့။ ေခတၱခဏ ၀င္တာေလာက္ကလြဲရင္ေပါ့။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ မေတြ႔တာၾကာလို႔ျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ္ေျပာခ်င္စရာတခုခုေလာက္ရွိရင္ပဲျဖစ္ျဖစ္ ခဏတျဖဳတ္ ၀င္တာေလာက္ပဲရွိေတာ့တယ္။

အဲလိုမ၀င္လို႔ ဘာလုပ္ေနလဲဆိုသလဲ ေမးရင္ေတာ့ ဘေလာ့နဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ေနတာေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာ့ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားေရးခဲ့ သံုးခဲ့ဖူးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ ဘေလာ့ေရးျဖစ္တာ အခုဆိုရင္ ၂ႏွစ္ခြဲေက်ာ္ေက်ာ္ေလာက္ရွိၿပီ။ ဘေလာ့ဆိုဒ္ ေပါင္းမ်ားစြာ စမ္းခဲ့သံုးခဲ့ဖူးပါတယ္။ စသံုးခဲ့တာက အခုအသံုးမ်ားေနတဲ့ Blogger.com ေခၚ blogspot.com ေပါ့။ အဲဒါနဲ႔သိပ္မၾကာလို႔ဘူး။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့ Access Denied ဆိုတဲ့ဟာၾကီးနဲ႔ေတြ႔လို႔ေပါ့။ ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္ WordPress သံုးတာအခုအထိေပါ့။ အခုထိစြဲစြဲျမဲျမဲ သံုးေနတုန္းေပါ့။ တစ္ျခားဘေလာ့ေတြျဖစ္တဲ့ Microsoft ရဲ႕ Live Space Blog၊ Yahoo ရဲ႕ Yahoo360၊ LiveJouranl စသည္ျဖင့္မ်ားစြာသံုးခဲ့ပါတယ္။ သံုးလည္းသံုးေနဆဲပါ။

ကၽြန္ေတာ္ဘာလို႔ ဘေလာ့ေရးလဲဆိုတာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ကေတာ့ သူမ်ားနဲ႔မတူဘူးလို႔ထင္တယ္။ သူမ်ားေတြက စာေရးတာ၊ ကဗ်ာေရးတာ စိတ္၀င္စားလို႔ ဘေလာ့ေရးတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ကေတာ့ အဲလိုမဟုတ္ပါဘူး၊ ကၽြန္ေတာ္စာေရးရတာထက္ စာဖတ္တာပို၀ါသနာပါပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္သူမ်ားဘေလာ့ေတြလိုက္ဖတ္၊ သူတို႔ဘေလာ့ေတြမွာ ဘယ္လို႔ေတြအလွဆင္ထားလည္းလိုက္ၾကည့္၊ Effect ေတြ၊ Widget ဘာေတြသံုးထားလည္းၾကည့္ ၿပီးေတာ့ကိုယ္တိုင္စမ္း၊ ကိုယ့္ဘေလာ့မွာ ထည့္ေပါ့။ မထည့္ျဖစ္တာမ်ားပါတယ္။ Widget Site ေတြၾကည့္ရင္နဲ႔ ကိုယ္မသိတာေတြသိလာ၊ မျမင္ဖူးတာေေတြျမင္လာ၊ စိတ္၀င္စားေတာ့ စမ္းရင္းစမ္းရင္းနဲ႔ လုပ္တတ္လာ၊ ကိုယ္အတြက္တန္ဖိုးျဖတ္မရတဲ့ အေတြ႔အၾကံဳေတြ ပညာေတြရလာတာေပါ့။ ဒါကကၽြန္ေတာ္ဘေလာ့ေရးရတဲ့ရည္ရြယ္ခ်က္ေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ေရးတဲ့ စာေတြကလည္း သူမ်ားေတြလုိဆြဲေဆာင္ ႏိုင္တဲ့စာေတြ ေရးႏိုင္တဲ့သူမဟုတ္ေတာ့ လူသိပ္မၾကိဳက္ၾကဘူး။ ေရးရင္းေရးရင္နဲ႔ ေဘးေခ်ာ္သြားတာက အမ်ားၾကီး။ ဖတ္တဲ့သူေတြအတြက္ကေတာ့ ရယ္စရာေတြျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဘာေျပာခ်င္လို႔ေျပာမွန္းမသိၾကာဘူး။

ဒါေပမယ့္ အခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ္ Chatting ထက္ Blogging ကိုအခ်ိန္ပိုေပးထားပါတယ္။ ဖိုရမ္မာ အျဖစ္ကေနလည္း ရပ္ထားခဲ့တာ အေတာ္ၾကာပါၿပီ။ Chatting ပဲျဖစ္ျဖစ္ Blogging ပဲျဖစ္ျဖစ္ သူ႔ေနရာနဲ႔သူ အံ၀င္ဂြင္ၾကသံုးၾကမယ္ဆိုရင္ အေကာင္းခ်ည္းပါပဲ။ မေကာင္းတဲ့ဘက္မွာ သံုးရင္ မေကာင္းတဲ့ ရလဒ္ေတြပဲရမွာပါ။ သံုးတဲ့သူအေပၚမႈတည္ပါတယ္။ Chatter ေတြ Chating ကို စြဲသလို Blogger ေတြ လည္း Blog ကိုစြဲလန္းၾကတာပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အခ်ိန္တခု သတ္မွတ္ၿပီး သံုးစြဲႏိုင္ရင္အေကာင္းဆံုးေပါ့။ အင္တာနက္ေပၚမွာ သံုးမကုန္စြဲမကုန္ နည္းပညာအရင္းအျမစ္ေတြ၊ စာေပပညာေတြ၊ ဗဟုသုတေတြ အမ်ားၾကီးရွိပါတယ္။ ဒါေတြကိုရႏိုင္သေလာက္ ေလ့လာသင္ယူ ဖတ္ရႈသင့္ပါတယ္။ ဒါေတြကမွအမွန္တကယ္ ကိုယ့္အတြက္ အသံုး၀င္မယ့္အရာေတြျဖစ္ပါတယ္။ အားလံုးပဲ အဓိကနဲ႔ သာမည ခြဲျခားတတ္ပါေစ။

မိုးထက္အိမ္ေရ…. ကၽြန္ေတာ္ေရးခဲ့ပါၿပီ။ ဖတ္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာလြဲေခ်ာ္သြားရင္ ခြင့္လႊတ္ပါ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို ၂ပုဒ္ေတာင္ Tag ထားတယ္ဆိုေတာ့ ကၽြန္ေတာ္လည္းတစ္ပုဒ္ေလာက္ျပန္ Tag ပါရေစ။ အေၾကာင္းအရာကေတာ့ လူငယ္ႏွင့္ အနာဂတ္ ဆိုတာေလးပါ။ မိုးထက္အိမ္ အျမင္ေလးကိုေပါ့။ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနပါတယ္။

(အထက္ပါေရးသားခဲ့ေသာ အေၾကာင္းအရာမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္စိတ္ကူးႏွင့္ အာေဘာ္မ်ားသာျဖစ္ပါသည္။)

Filed under: သို႔..., အမွတ္တရ | 2 Comments »

Happy Birthday to Waing . . .

Posted on November 2, 2009 by ၀င္းေဇာ္ႏိုင္

ဒီေန႔ ေန႔လည္ ထမင္းစားၿပီးျပန္လာေတာ့ ၀ိုင္း ဆီကစာရပါတယ္။ မနက္ဖန္ ႏို၀င္ဘာ ၃ ရက္ မွာက်ေရာက္မယ့္ ေမြးေန႔အတြက္ ဒီေန႔ ညေန စီးတီးေဟာက ဆိုင္မွာ ေတြ႔ၾကမယ္လို႔ လွမ္းဖိတ္တာပါ။ ခဏေန ဂ်ီေတာ့ေပၚတက္ေတာ့ ထပ္ဖိတ္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္အလုပ္က ၇း၀၀ မွၿပီးမယ္လို႔ေျပာေတာ့ ထပ္ဖိတ္ျပန္တယ္။ ဒါနဲ႔အလုပ္ ၿပီးေတာ့ ၇း၃၀ ေနပါၿပီ။ ဒါနဲ႔ဖုန္းဆက္ၿပီး လာေနၿပီလို႔လွမ္းေျပာလိုက္တယ္။

စီးတီးေဟာသြားဖို႔ ရံုးကေနထြက္လာၿပီး ကားလမ္းမေပၚေရာက္ေတာ့ Taxi ငွားၿပီးေတာ့ သြားလိုက္ပါတယ္။ ကားေပၚမွာ ယာဥ္ေမာင္းနဲ႔စကားေျပာရင္း သူက ကၽြန္ေတာ္ဘယ္ကလာတာလဲလို႔ ေမးေတာ့ ျမန္မာကပါလို႔ေျပာလိုက္တယ္။ အေျခအေနဘယ္လိုလဲတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္ဘယ္လိုေျဖရမလဲ မသိေတာ့ဘူး။ ရီပဲရီေနလိုက္ပါတယ္။ သူကထပ္ေမးတယ္။ ျမန္မာ ႏိုင္ငံက ထြက္ကုန္ဘာရွိလဲတဲ့။ သူတစ္ေခါက္ ေရာက္ဖူးတယ္။ ျမန္မာလူမ်ိဳးေတြ အရမ္းယဥ္ေက်းၾကတယ္တယ္ လို႔ေျပာတယ္… ဒါနဲ႔ကၽြန္ေတာ္က ဘယ္ရမလဲ…. ခုဏေမးခြန္းမွာ မေျဖခဲ့ရသမွ် အခုတခါၾကေတာ့ အမ်ားၾကီးေျပာလိုက္တယ္။ ငါတို႔ျမန္မာႏိုင္ငံ က ကိုယ္ပိုင္ဘာသာစကား၊ ကိုယ္ပိုင္အကၡရာ၊ ကိုယ္ပိုင္ယဥ္းေက်းမႈရွိတယ္။ ျမန္မာ့ ကၽြန္းသစ္၊ ျမန္မာ့ပတၱျမား ဆိုတာေတြ ကမၻာေက်ာ္၊ ေနာက္အခု သဘာ၀ဓတ္ေငြ႔ဆုိရင္ ကမၻာေပၚမွာ နံပတ္ ၁၀ ေနရာမွာရွိတာ လို႔ေျပာလိုက္ေတာ့ ပါးစပ္အေဟာင္းသားေလးနဲ႔ နားေထာင္ေနတယ္။ သူထပ္ေမးတယ္.. ကၽြန္ေတာ့္ကို ျမန္မာကိုခ်စ္သလားတဲ့။ ကၽြန္ေတာ္နည္းနည္းေဒါသထြက္သြားၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔ ျမန္မာလူမ်ိဳးတိုင္း ျမန္မာႏိုင္ငံကိုခ်စ္တယ္။ အေျခအေနတခုခု ေၾကာင့္သာ အေ၀းေရာက္ေနရတာ။ အခ်ိန္တန္ရင္ ျမန္မာကိုျပန္မဲ့သူေတြခ်ည္းပဲလို႔ေျပာေတာ့…. သူကၽြန္ေတာ္သိပ္မၾကည္ေတာ့ဘူးဆိုတာ သိသြားတယ္ထင္ပါရဲ႕…အဲလိုေျပာတာမဟုတ္ပါဘူး။ ေတာင္းပန္ပါတယ္ဆိုၿပီး ျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္ေတာ့ တျခားအေၾကာင္းေတြဘက္ စကားလႊဲသြားတယ္။

စီးတီးေဟာေရာက္ေတာ့ ၀ိုင္း ဆီဖုန္းဆက္ၿပီး သူရွိေနတဲ့ စားေသာက္ဆိုင္ကိုသြားတယ္။ ဟိုေရာက္ေတာ့ တျခားဘေလာ့ဂ္ဂါေတြလည္းေရာက္ေနၾကၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္မသိတဲ့သူေတြခ်ည္းပဲ။ ၀ိုင္း ကပဲမိတ္ဆက္ေပးပါတယ္။ ေနာက္ေတာ့ စကားေျပာၾက၊ စၾကေနာက္ၾကနဲ႔ ၉း၀၀ ေလာက္က်ေတာ့ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။

၀ိုင္းေရ…… မနက္ဖန္ ၃ရက္ေန႔မွာ က်ေရာက္မယ့္ ေမြးေန႔ရက္ျမတ္မွသည္ ေနာင္ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ခ်စ္ခင္ရေသာ မိသားစုႏွင့္အတူ စိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း၊ ကိုယ္၏က်မ္းမာျခင္းနဲ႔ ျပည့္စံုၿပီး အမ်ိဳးဘာသာ သာသနာ အက်ိဴးထမ္းရြက္ႏိုင္ေသာ အမ်ိဳးေကာင္းသမီးေလးျဖစ္ပါေစ။ ခင္မင္ေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ရအခ်ိန္မ်ားကိုရယူပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ၿပီး ေအာင္ျမင္ေသာ ဘေလာ့ဂါတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါေစလို႔ ကၽြန္ေတာ္ဆုေတာင္းေပးလိုက္ပါတယ္။

Filed under: သို႔..., အမွတ္တရ | 1 Comment »

ယံုၾကည္မႈ

Posted on October 28, 2009 by ၀င္းေဇာ္ႏိုင္

မိုးထက္အိမ္က တဂ္ ထားတာအေတာ္ၾကာေနၿပီ။ ဒါေပမယ့္ မအားေသးလို႔မေရးျဖစ္ေသးတာ။ အခုေတာ့ သိသေလာက္ေလး ေရးလိုက္ပါၿပီ။

ဖတ္ခ်င္တဲ့ အေၾကာင္းအရာေခါင္းစဥ္ေအာက္က ခြဲထြက္သြားရင္းေတာ့ ေတာင္းပန္ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ဒီလိုအေၾကာင္းအတြက္ျဖစ္မယ္ထင္လို႔ အဲ… ယံုၾကည္လို႔ေရးလိုက္တာပါ။

ကိုယ့္ကိုကိုယ္ယံုၾကည္မႈ စကားေလးကေတာ္ေတာ္ၾကီးက်ယ္ပါတယ္။ ၾကီးက်ယ္တယ္ဆိုေပမယ့္ သူ႔အေနာက္က လိုက္လာတဲ့ အဓိပၸာယ္ကလည္း ပိုၾကီးက်ယ္ပါတယ္။

မိမိကိုယ္ မိမိ ယံုၾကည္ျခင္း ဆိုတာ ေအာင္ျမင္သူေတြရဲ႕ ပထမဦးဆံုး ေသာ့ခ်က္ပါပဲ။ (နီကီတာခရုရွက္)
မိမိကုိယ္ကို မိမိယံုၾကည္မွ သူတပါးရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကိုရမွာပါ။ ကိုယ့္ကုိကိုယ္ ယံုၾကည့္မႈမရွိတဲ့သူ၊ ကိုယ့္အရည္အခ်င္းကို ကုိယ္မယံုၾကည္တဲ့သူ၊ ကိုယ့္ကိုယ္ကို တန္ဖိုးထားထိုက္တဲ့သူ ေလးစားထိုက္တဲ့သူ ဂုဏ္သိကၡာရွိတဲ့ သူတစ္ေယာက္လို႔ မခံစားရတဲ့သူဟာ သူ႔အစြမ္းအစေတြ အကုန္လံုးကိုထုတ္ၿပီးေတာ့ သူမ်ားအက်ိဳးေရာ အမ်ားအက်ိဳးကိုေရာ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္တဲ့သူ ျဖစ္မလာႏိုင္ဘူး။

ဒါေၾကာင့္ လူေတြကို ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ယံုၾကည္မႈမရွိေအာင္၊ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ အထင္ေသးေအာင္ တစ္နည္းနည္းနဲ႔ လုပ္လိုက္မယ္ဆိုရင္ အဲဒီလူရဲ႕ဘ၀ကို ဖ်က္ဆီးလိုက္သလို ျဖစ္သြားၿပီးေတာ့၊ လူ႔အသိုင္းအ၀ိုင္းၾကီးကို သူ႔အေနနဲ႔ အက်ိဳးျပဳႏိုင္တဲ့ စြမ္းရည္သတၱိကိုပါ ဖ်က္ဆီးလိုက္သလိုျဖစ္သြားၿပီ။

ကိုယ္ကိုသူမ်ားယံုၾကည္မႈရိွေအာင္ လုပ္သင့္တာက -
၁။ ပြင့္လင္းမႈ
၂။ မွ်တမႈ
၃။ ခံစားမႈ
၄။ ယံုၾကည္မႈ
၅။ တစ္သမတ္ျဖစ္မႈ
၆။ ကတိစကားတည္
၇။ အမွန္ေျပာ
၈။ အရည္အေသြးျပမႈ။ ဒါေတြလိုအပ္ပါတယ္။

လက္ေတြ႔စီးပြားေရးေလာကမွာ တစ္ဖက္သားရဲ႕ ယံုၾကည္မႈကိုရလိုက္ၿပီဆိုရင္ သူရဲ႕လုပ္ငန္းမွာတိုးတက္ဖို႔က ရာႏႈန္းျပည့္ေသခ်ာသြားပါတယ္။

ႏိုင္ငံေရးေလာကမွာၾကည့္ – အေမရိကန္က အီရက္ကို၀င္တိုက္တယ္။ သူတို႔ႏႈတ္ကေန အီရက္ ႏ်ဴကလီယားလက္နက္ေတြထုတ္ေနတယ္ဆိုၿပီး အေၾကာင္းျပတယ္။ အမွန္တကယ္သာ သူတို႔ယံုၾကည္သလို အီရက္မွာ အဲလိုအဖ်က္လက္နက္ေတြရွိေနခဲ့ရင္ စစ္ပြဲျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ အီရက္ကထုတ္သံုးခဲ့မွာေပါ့။ အေမရိကန္အေနနဲ႔ လက္နက္မရွိတာကို ယံုၾကည္လို႔ ၀င္တိုက္ခဲ့တာပဲ။ စစ္ပြဲၿပီးေတာ့ေကာ လက္နက္ေတြေတြ႔ခဲ့ရလား။

ေနာက္တခ်က္- အမွန္တကယ္ ႏ်ဴကလီးယားလက္နက္ရွိတယ္လို႔ သူတို႔ယံုၾကည္ေနတဲ့ ေျမာက္ကိုရီးယားနဲ႔ အီရန္ကိုၾကေတာ့ သတိထားၿပီး ဂရုတစ္စိုက္ကိုင္တြယ္တယ္။

လူတိုင္းမွာ ကိုယ့္ယံုၾကည္ခ်က္၊ ကိုယ္ခံယူခ်က္ေတာ့ရွိစျမဲပါ။ ကိုယ္ယံုၾကည္ခ်က္ကို ေသခ်ာမွန္ကန္ၿပီလို႔ယူဆလိုက္ၿပီဆိုရင္ အဆံုးထိလိုက္ပါ။  ကၽြန္ေတာ္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျမင္ေနရသေလာက္ေပါ့။ ဒီအလုပ္တခုကိုလုပ္ရင္ ျဖစ္ပါမလား၊ တကယ္လို႔မွားသြားရင္ အဆူခံရမလား၊ အလုပ္ပဲျဖဳတ္ခံရမလား။ အဲလိုအေတြးေတြ ၀င္လာတာဟာ အင္မတန္ဆိုးပါတယ္။ ကုိယ့္အရည္အခ်င္း ကိုကိုယ္မယံုၾကည့္ရၾကပါတယ္။ လုပ္လိုက္ပါ။ ျဖစ္ေအာင္လုပ္လိုက္ပါ။ ျဖစ္သြားမွျဖစ္မယ္။ မျဖစ္လို႔မရဘူး။ အဲလိုစိတ္မ်ိဳးရွိမွေကာင္းတာပါ။ ဒါမွလဲ ဒီတစ္ခုျဖစ္သြားလို႔ လုပ္ႏိုင္သြားၿပီဆိုရင္ ေနာင္လာမယ့္ စိန္ေခၚမႈေတြအတြက္ မေၾကာက္ေတာ့ပဲ ေဆာင္ရြက္ႏိုင္မွာျဖစ္ပါတယ္။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ လူငယ္ေတြလည္း ကိုယ္ဘာျဖစ္ခ်င္လဲဆိုတဲ့ ရည္မွန္းခ်က္ အနာဂတ္ ကို ယံုယံုၾကည္ၾကည္နဲ႔ ေသေသခ်ာခ်ာဆံုးျဖတ္ခ်က္ခ်ပီ ေသခ်ာဂရုစိုက္ၾကိဳးစားမယ္ဆိုရင္ မေ၀းေတာ့တဲ့ အနာဂတ္မွာ ေအာင္ျမင္မႈ႕ေတြ႔ မပ်က္မကြက္ ေစာင့္ၾကိဳေနမွာ အမွန္ပဲ။

ယံုၾကည္မႈဆိုသည္မွာ လက္ရွိအခ်ိန္တြင္ သက္ေသမျပႏိုင္ေသးသည့္ တကယ့္ျဖစ္ႏိုင္ေျခ အသိတရားေပၚမွာ ခိုင္မာစြာသေဘာေပါက္ နားလည္ျခင္းကို ေခၚသည္။ တနည္းေျပာရလွ်င္ ယံုၾကည္မႈသည္ သံသယမွ လြတ္ကင္းသည့္ ေသခ်ာမႈႏွင့္ သက္ဆိုင္ေနသည္။

ေရးေတာ့ေရးလိုက္တာပဲ။ စာကေတာ့ ေရွ႕ေနာက္မညီဘူးထင္တယ္။ အစီအစဥ္မက်ဘူး။ သည္းခံၿပီးသာဖတ္ၾကပါေတာ့။ ေနာက္ထပ္ေရးစရာ အေၾကြးေတြက်န္ေသးတယ္။ ေရးေပးပါဦးမယ္။ သည္းခံၿပီေစာင့္ပါဦး။

Filed under: ဘ၀လမ္းညႊန္ | 2 Comments »

လြဲခ်က္

Posted on October 15, 2009 by ၀င္းေဇာ္ႏိုင္

ဒီေန႔ ေန႔လည္ ခဏအားလို႔ ဘာလုပ္ရင္ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေနတုန္း စႏၵာသူရိယ ဘေလာ့အတြက္ Googel မွာ ရွာလိုက္ဦးမယ္ဆိုၿပီး ရွာလိုက္ ေတြ႔ပါေလေရာ…. Ning website တခုမွာ ေတြ႔ပါတယ္။ ထာ၀ရသူငယ္ခ်င္း ဆိုတဲ့ ဆိုက္ ေလးပါ။

ကၽြန္ေတာ္တို႔ စႏၵာသူရိယ ဘေလာ့ ကစာတစ္ခ်ိဳ႔ကို မွတ္ရႈသူတစ္ေယာက္က ျပန္လည္မွ်ေ၀ထားတာပါ။ “ ၀ဋ္မွာအျမဲ ၊ ငရဲမွာ အပ” ဆိုတဲ့ ပိုစ့္ေလးပါ။ ဘယ္ကေနကူးယူေဖာ္ျပထားတယ္ဆိုတာ ကိုညႊန္ျပထားတဲ့ အညႊန္းေလးကို ဖတ္ၿပီးေတာ္ေတာ္ ေခါင္းၾကီးသြားပါတယ္။ အဲဒါနဲ႔ ခ်က္ခ်င္း စႏၵာ (ေမေက်ာ္) ကိုေျပာၿပီး ၀င္ရွင္းျပလိုက္ပါဦးလို႔ ေျပာျပလိုက္ရတယ္။ ဘယ္နဲ႔ဗ်ာ…. သူေရးထားတာက ၾကည့္ပါဦး။

“အရွင္စႏၵာသူရိယ http://sandarthuriya.wordpress.com/ ကူးယူေဝမွ်ပါသည္”  လို႔ေရးထားပါတယ္။

သူေရးထားတာတဲ့ ပံုက ကၽြန္ေတာ္ (သူရိယ) ကပဲ ဘုန္းၾကီးလိုလို၊ စႏၵာ (ေမေက်ာ္) နဲ႔ ယုဇနေမာင္ (ၾကယ္စင္)  ကပဲ သီလရွင္ေတြလိုလို…

အင္း… နမိတ္ျပေနတာလားမသိပါဘူးဗ်ာ……..

ဒီပို႔စ္ေလးေရးျဖစ္ရင္ တခါတည္းေၾကာ္ျငာလိုက္ဦးမယ္။ စႏၵာသူရိယ ဘေလာ့ ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေမာင္ႏွမသံုးေယာက္ တတ္စြမ္းသေလာက္ေလး ျပဳလုပ္ထားတာေပါ့။

သာသနာႏွစ္ ၂၅၅၃၊ ေကာဇာသကၠရာဇ္ ၁၃၇၁ ၀ါဆုိလျပည့္ေန႔ ၁၅ ရက္၊ (ဓမၼစႀကၤာအခါေတာ္ေန႔) တနလၤာေန႔၊ ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၀၉ ခုႏွစ္၊ ဇူလိုင္လ ၆ ရက္ေန႔ တြင္စတင္ခဲ့တာပါ။ ဗုဒၶအဆံုးအမ တရားေတာ္မ်ားႏွင့္ မွတ္သားဖြယ္ရာမ်ားသာ သီးသန္႔ေရးသား ေဖာ္ျပတာျဖစ္ပါတယ္။ လာေရာက္ေလ့လာဖတ္ရႈ႕ဖို႔ ဖိတ္ေခၚပါတယ္။

လာေရာက္လည္ပတ္ၾကတဲ့ မိတ္ေဆြ သူငယ္ခ်င္းမ်ားလံုးကို အထူးေက်းဇူးတင္ရွိပါေၾကာင္းနဲ႔ စႏၵာသူရိယ ဘေလာ့ရဲ႕ ဧည့္မွတ္တမ္းေလးမွာ တစံုတခု ေရးေပးသြား ၾကပါဦးလို႔….

Filed under: စပ္မိစပ္ရာ, အမွတ္တရ, ေတြးမိေတြးရာ | 7 Comments »

သံစဥ္မဲ့ေသာ ကဗ်ာတပုဒ္

Posted on October 13, 2009 by ၀င္းေဇာ္ႏိုင္

သိမွ ပိုခင္
ျမင္မွ ပိုတမ္း
လြမ္းမွ ပိုတ
ဘ၀ေႏြလို
သူ…မဆိုခင္

ပိုတယ္လို႔ထင္
တလြဲျမင္၍
တမင္ျပစ္ဆို
စိတ္ဆိုးျငိဳျငင္
ေႏြ၏ရင္ခြင္လို
သူ..မဆိုခင္

မသိခင္…ခင္
မျမင္ခင္…တမ္း
မလြမ္းခင္…တ
သည္ဘ၀ထဲ
ရက္စြဲမရွိ
သတိရခ်င္…

Filed under: ကဗ်ာ, ခံစားခ်က္, သို႔..., အမွတ္တရ | 2 Comments »

ေ၀ဟင္ေပၚက သံစဥ္

Posted on October 12, 2009 by ၀င္းေဇာ္ႏိုင္

ေ၀ဟင္ေပၚက သံစဥ္

ေ၀ဟင္ေပၚက သံစဥ္

ဘ၀က
ျမစ္တစ္စင္းလို စီးဆင္းေနၿပီး
ဆႏၵေတြက တိမ္ေတြလို
ေလႏွင္ရာ လြင့္ေမ်ာေနခဲ့တယ္။
လြမ္းတိုင္းမ်က္ရည္မက်ေပမယ့္
သတိရတိုင္း မ်က္ရည္၀ိုင္းခဲ့ရတယ္
မတူညီတဲ့ သံေယာဇဥ္ႏွစ္ခုၾကားမွာ
အလြမ္းေတြက ခါးသက္ခဲ့ေပမယ့္
သတိရျခင္းေတးကို သီဆိုလို႔
ပန္းတိုင္ေရာက္ဖို႔အေရး
ခရီးေ၀းကို ပ်ံသန္းရဦးမယ္။

Filed under: ကဗ်ာ, ခံစားခ်က္, သို႔..., ေတြးမိေတြးရာ | 4 Comments »

Next Page »